Hayat bazen olması gerektiği gibi olmuyor. Bazen istemediğimiz şeylerin hayatımıza birden bire naklediliyor. Bazen bunu kendimiz, komşumuz, arkadaşımız, en yakınındakilerden biri veya covid-19 yapabiliyor. Biz bu süreci ya kabul ediyoruz ya da direnmeye çalışıyoruz ama sonunda kabulleniyoruz. ‘Direnmek’ kelimesi bize biraz zaman tanıdığını düşünmekteyiz, ilk kabullenen ile son kabullenen arasında aslında pekte bir şey yok sanırım, galiba. Belki de ilk kabullenme süreci son kabullenene göre daha iyi olabilir çünkü süreci daha çabuk kabullenme, diğerlerine göre işin temellerini daha iyi pekiştirmek, son kabullenene göre daha hızlı olabilir.
Şu an ‘yeni normal’ olarak tanımladığımız yenidünyaya merhaba demek için yeni adımlar, basamaklar atılmaya başlandı veya başlangıç aşamasında yerini aldı. Büyük işletmelere nazaran orta ve küçük işletmelerin bu süreçte biraz daha zorlu yollar gözükebilir ama artık ‘benmerkezci değil biz-merkezci olmanın zamanı’ gelip geçiyor. Kurumların artık kültür anlayışlarını güncellemeleri gerekli ve bu kültürü kurumdaki güvenlik çalışanından, müdürüne kadar bir bütün şekilde olması gerekir ama mutlaka herkesi bu kültüre dahil etmek gerekli çünkü yeni normalden önce örnek vermem gerekirse; İş sağlığı ve güvenliği prosedürlerini bir denetleme öncesi çalışanlarına ezberletilmesi gibi mesela…
Bu bir kültür değil ki! Veya biz onu kendimizce kültür olarak algılıyoruz.
Neden denetleme öncesi?
Neden ezber?
Neden son dakikalar?
Benim aklımda bin bir çeşit soru tipleri oluşmaktadır.
Biz neden bir şeyi zorlaştırıyoruz ki! Daha kolayı, basiti varken.
Hem ruhsal olarak kendimizi neden bu kadar zorluyoruz ki! Daha kolayı, basiti varken.
Kültür, bir kişi yazıp, çizer ve bunu insanlara nakletmek değildir.
Kültürün kültür olması için herkesin fikri, beyanı olursa o
kültür daha sıcak benimsenir ve uygulanır.
Resim için kaynakça:https://hackernoon.com/ben-horowitz-was-wrong-culture-does-not-eat-strategy-for-breakfast-8uev3zji
Yorumlar
Yorum Gönder